De Remonstrantse Kerk aan het Museumpark in Rotterdam
Het gebouw waar Rotterdamse remonstranten samenkomen staat tegenover Museum Boijmans van Beuningen aan het Museumpark. De hoge toren op de hoek van de Westersingel en het Museumpark markeert met de toren van het museum het eind van de Witte de Withstraat. De kerk is voltooid in 1897, en ontworpen door twee remonstrantse architecten J.P. Stok en H.J. Evers. Stok is bekend geworden met o.a. het Hulstkampgebouw op het Noordereiland, en het kantoor van de SHV op de hoek van de Maaskade en de Veerhaven. Henri Evers is tevens de architect van het Stadhuis aan de Coolsingel en o.a.van de kerk van de NPB in Schiedam.

Het gebouw is gebouwd in eclectische stijl. Met de kennis van architectuurgeschiedenis werden elementen daaruit opnieuw vormgegeven, zonder gebruik te maken van één bepaalde bouwstijl, zoals in de neo classicistische periode, daaraan voorafgaand, was gebeurd. Ook werd geprofiteerd van de mogelijkheden die de industialisatie met zich meebracht en die uitgebreid werden gebruikt in de Jugendstil. We vinden Romaanse raam afsluitingen, motieven uit de oriëntaalse architectuur in mozaïeken en metselwerk zowel buiten als binnen, terwijl de sierlijke vormen van de Jugendstil in details van de glas in loodramen en het meubilair terug te vinden zijn. Uniek voor dit gebouw is dat zowel het ontwerp van de kerk als de inrichting tegelijkertijd zijn ontstaan en van dezelfde ontwerpers zijn, dat het middenvak wordt overspannen door een houten kruisgewelf (houten gewelven zijn meestal tongewelven) en de keuze alle gebruikte materialen te laten zien, dus er is nergens in de kerkruimte stucwerk te vinden. De kerk is rijk versierd met symbolische voorstellingen, zowel op het exterieur als in het interieur. Het geheel straalt door de kleuren van de toegepaste materialen warmte uit. Wilt u meer weten over het gebouw kijk dan ook eens op de site van Arminius.

De bouw van de kerk op die plaats was het gevolg van de bouwvalligheid van de Remonstrantse kerk aan de Vissersdijk - die op buitendijks terrein stond en vaak overstroomde - en een grondruil met de Gemeente Rotterdam, die het terrein van de kerk wilde bebouwen met een uitbreiding van de veel te klein geworden Beurs.

Als we voor de kerk staan valt op dat niet de lange gevel aan het Museumpark, maar de korte gevel aan de Westersingel de hoofdingang bevat. Toen de kerk gebouwd werd was de Westersingel de grens van de stad. De westzijde van de Singel was nog niet helemaal bebouwd. Het Land van Hoboken was weiland. Er werd wel een stukje straat tot de zij ingang aangelegd, maar daar hield de bestrating dan ook op. Ook valt op dat er een horizontale voeg in de zeer hoge hardstenen plint van het gebouw loopt. Dit is het gevolg van de afgraving in 1929 van de - van de Westersingel af - oplopende straat langs de kerk. Aanvankelijk was de gemeente van plan het Land van Hoboken op te hogen, maar bij de stedebouwkundige ontwikkeling van het gebied werd dit uitgangspunt verlaten. Het in het zicht komende metselwerk moest bekleed worden, en de kerk was voortaan uitsluitend via trappen toegankelijk, hetgeen pas in de jaren tachtig van de vorige eeuw veranderde met de oplopende aanleg op het voorplein naar de ingang in de ca 45 meter hoge toren.

Rondom de hoofdingang is het werk van twee van de drie kunstenaars te zien, die door de architecten bij de bouw werden betrokken. Simon Miedema, de beeldhouwer, nu ook bekend van de beelden op het Witte Huis en de leeuwen van de Maasbruggen, die nu langs de Maasboulevard staan, en Facchina uit Parijs, de mozaïek maker. L. de Contini uit Brussel, de glasschilder, werd betrokken bij het ontwerp van het grote raam tegenover de kansel.